صمد بهرنگی
بهرنگی در شهریور ۱۳۴۷ در رود ارس و در ساحل روستای
شامگوالیک غرق شد و جسدش را چند روز بعد در ۱۲ شهریور در
نزدیکی پاسگاه کلاله در چند کیلومتری محل غرق شدنش از آب گرفتند.
جنازهٔ او در گورستان امامیهٔ تبریز دفن شدهاست.
تنها کسی که معلوم شدهاست در زمان مرگ یا نزدیک به آن زمان،
همراه بهرنگی بودهاست شخصی به نام حمزه فراهتی است که بهرنگی
همراه او به سفری که از آن باز نگشت رفته بود. اسد بهرنگی، که
گفتهاست فراهتی را دو ماه بعد در خانهٔ بهروز دولتآبادی دیدهاست، از
قول او گفتهاست (باژن، ص ۱۱۴): «من این طرف بودم و صمد آن
طرفتر. یک دفعه دیدم کمک میخواهد. هر چه کردم نتوانستم کاری
بکنم.»
نظریات متعدد و مختلفی دربارهٔ مرگ بهرنگی وجود دارد. از روزهای
اول پس از مرگ او، در علل مرگ او هم در رسانهها و هم به شکل
شایعه بحثهایی وجود داشتهاست. یک نظریه این است که وی به دستورِ
یا به دستِ عوامل دولت پادشاهی پهلوی کشته شدهاست. نظریه ي دیگر
این است که وی به علت بلد نبودن شنا در ارس غرق شدهاست.
سیروس طاهباز دراینباره مینویسد (طاهباز، ص ۳۱): «بهرنگی […]
خواسته بود تنی به آب بزند و چون شنا بلد نبود، غرق شده بود. جلال
آلاحمد مرگ بهرنگی را مشکوک تلقی کرد […] اما حرف بهروز
دولتآبادی برایم حجّت بود که مرگ او را طبیعی گفت و در اثر شنا
بلدنبودن.» اسد بهرنگی شنا بلد نبودن صمد را تأیید میکند (باژن، ص
۱۱۸) ولی دربارهٔ نظر طاهباز و دیگران میگوید (باژن، ص ۱۱۶)
«همه از دهان بهروز دولتآبادی حرف زدهاند نه این که واقعاً تحقیقی
صورت گرفته باشد […] تا به حال برخوردی تحقیقی دربارهٔ مرگ صمد
نشدهاست.»
طرفداران به قتل رسیدن صمد ادعا میکنند که در ماه شهریور رود
ارس کمآب است و در نتیجه احتمال غرق شدن سهوی وی را کم
میدانند. اسد بهرنگی کمآب بودن محل غرق شدن صمد را تأیید میکند و
دراینباره میگوید (باژن، ص ۱۱۸) «البته بعضی جاها ممکن است پر
آب شود. […] هیچکس نمیآید در محلی که جریان آب تند است آبتنی یا
شنا کند، چه برسد به صمد که شنا هم بلد نبود.» با این وجود تأکید
میکند (همانجا، ص ۱۱۶): «البته هیچکس ادعا نمیکند که فراهتی
مأمور ساواک بود یا مأمور کشتن صمد.»
جزئیات متناقض دیگری نیز دربارهٔ مرگ بهرنگی روایت شدهاست. از
جمله اسد بهرنگی گفتهاست (باژن، ص ۱۱۲): «جسد […] صورت و
بدنش سالم بود. […] دو سه تا جای زخم، طرف ران و ساقش بود، چیزی
شبیه فرورفتگی. […] رئیس پاسگاه در صورتجلسهاش، به جای زخمها
اشاره کرد. بعدها البته توی پاسگاه دیگری، این صورتجلسه عوض
شد». در همان جا (ص ۱۱۵)، اسد بهرنگی به همین تناقضات به شکل
دیگری اشاره کردهاست، از جمله این که گفتهاست فرج سرکوهی در
جایی نوشتهاست که فراهتی گروهی را که به دنبال جسد صمد
میگشتهاند (و به گفتهٔ اسد بهرنگی شامل اسد بهرنگی، کاظم سعادتی، و
دو نفر از شوهرخواهرهای بهرنگی بودهاست) همراهی میکردهاست،
در حالی که چنین نبودهاست.
جلال آلاحمد شش ماه بعد از مرگ صمد در نامهای به منصور اوجی
شاعر شیرازی مینویسد «…اما در باب صمد. درین تردیدی نیست که
غرق شده. اما چون همه دلمان میخواست قصه بسازیم ساختیم…خب
ساختيم ديگر. آن مقاله را من به همين قصد نوشتم که مثلاً تکنيک آن
افسانه سازی را روشن کنم برای خودم. حيف که سرودستش شکسته
ماند و هدايت کننده نبود به آن چه مرحوم نويسنده اش می خواست
بگويد…» نقل از کتاب خاطرات حمزه فلاحتی
برادر صمد بهرنگی (اسد بهرنگی) در این باره می گوید:همه مي دانند
كه ويژه نامه آرش چند ماهي پس از مرگ صمد بهرنگي منتشر شد و
آن موقع هم دوستان نزديك صمد بر مرگ او مشكوك بودند. با اطلاعاتي
كه از جريانات تابستان 47 داشتند كشته شدن صمد را وسيله عمله هاي
رژيم كه شايد ساواك هم مستقيما در آن دست نداشته باشد دور از
انتظار نمي دانستند. (برادرم صمد بهرنگي ؛ -نشر بهرنگي -تبريز.
..صفحه )۲۳۱
اسد بهرنگی در قسمت دیگری از این کتاب می گوید: در زماني كه ما
در كنار ارس دنبال صمد مي گشتيم و صمد راداد مي زديم مامورين
ساواك به خانه صمد آمده و همه چيز را به هم ريخته بودند. ميز تحرير
مخصوص او را شكسته بودند و نامه ها و يادداشت هايش را زير و رو
كرده بودند. و اهل خانه را مورد باز جويي قرار داده بودند.و چند كتاب
و يادداشت هم برداشته و برده بودند و خوشبختانه كتابخانه اصلی صمد
را كه در ان طرف حياط بود نديده بودند.
در این زمینه مقالات و کتابهایی نیز نوشته شدهاست، از جمله کتابی به
قلم اشرف دهقانی و کتاب خاطرات حمزه فراهتی با عنوان از آن
سالها و سالهای دیگر و برادرم صمد بهرنگي نوشته اسد بهرنگی.
روايت مرگ
ازكتاب.. برادرم صمد بهرنگي…نوشته اسد بهرنگي ….صفحه 225
****************
قيزيل گول اولما يايدي……ساراليب سولما يايدي
بير آيريليق..بير اولوم…………هيچ بيري اولمايايدي
ترجمه:
كاشكي گل سرخ نمي بود….زرد و پژمرده نمي شد
مرگ وجدايي هر دو…..كاش هر گز نمي بود
….آن روز وقتي به وسيله تلفن دوستي مطلع شدم كه براي صمد در كنار
ارس حادثه اي رخ داده به اولين كسي كه مراجعه كردم كاظم
(سعادتي )بود. با همراهي كاظم پيش دوستي كه تلفن زده بود رفتم. او
گفت من هم زياد نمي دانم. تا آنجا مي دانم كه براي صمد دركنار ارس
اتفاقي افتاده است. برويد آنجا معلوم مي شود. گريه امانش نداد جرف
ديگري بزند. با كاظم به اتفاق يك آشناي من كه با فرمانده ژاندارمري
فاميل بود به ژاندارمري رفتيم. آن جا باخبر شديم كه بلي صمد تو ارس
غرق شدهاست. تلفن گرامش را هم دريافت كرده اند. جالا چطوري غرق
شده معلوم نبود. همان افسر ژاندارمري آشنا صلاح ديد براي اطلاع
دقيق تر به منطقه ارس برويم . همراهي كه صمد را برده بود آب شده
بود و به زمين رفته بود. هر دري زديم او را پيدا نكرديم. ناچار صبح
زود با كاظم و دو شوهر خواهرم جيپ كرايه كرديم و عازم كنار ارس
شديم.
شب را تو ده خمارلو در كنار ارس گذرانديم. ميهمان مردم خوب آن
منطقه شديم. تو ژاندارمري خمارلو سرهنگي را كه فرمانده ژاندارمري
كل سواحل ارس بود ملاقات كرديم. او گفت كه بلي چنين اتفاقي افتاده و
گزارشي هم رسيده كه مغروق معلم بوده.
صبح زود حركت كرديم. تا عصر با جيپ در ساحل ارس راه پيموديم.
در تمام پاسگاه ها خبر غرق شدن جواني را در ارس شنيده بودند. اين
مي رساند كه غرق شدن در ارس نادر اتفاق مي افتد كه اينطوري صدا
كرده است. شب ديگر در عاشيقلي ميهمان گروهباني شديم كه خود يكي
از مامورين پاسگاه بود. در حانه او پيرمردي نقل مي كرد از خيلي وقت
پيش نشنيده كه كسي تو آب ارس غرق شده باشد بخصوص در اين
فصل سال كه آب رودحانه در كمترين حدش است.
از عاشيقلي به بعد چون راه ماشين رو نبود راننده جيپ را به تبريز
برگرداند. ما پياده به راهمان ادامه داديم. اميدوار بوديم كه بتوانيم جسد
صمد را تو آب پيدا كنيم. چون عمق آب خيلي كم بود
.جلال آل احمد محل حادثه را خدا آفرين نوشته كه اشتباه است چون خدا
آفرين نزديك به خمارلو است. از ساحل هم چند كيلومتري فاصله دارد.
از محل حادثه هم سي كيلومتري دور است.
تو راه با سربازي رو در رو آمديم. او گزارش روز را به فرماندهي
مرز ساحلي مي برد. آن زمان بين پاسگاه ها ارتباط تلفني نبود. اين
سرباز گفت كه جسد در كنار پاسگاه كلاله پيدا شده است. سه چهار
كيلومتر بيشتر تا آنجا راه نبود. وقتي به كلاله رسيديم جسد صمد را تو
جزيره كوچكي در وسط رودخانه كه در محل آدا مي گفتند ديديم. اتفاق
اصلي در آباديبعدي (شام گواليك ) افتاده بود. جسد در 5 كيلو متري محل
حادثه در نزديكي هاي پاسگاه كلاله رو آمده بود.
رييس پاسگاه گروهبان يكم افتخاري بود. او كمك هاي زيادي در گزفتن
جسد از رودخانه كرد. او و چند سرباز و چند روستايي جوان داوطلبانه
خود را به آب زدند. آب در بعضي جاها تا كمر و بعضي جاها تا زانو
بود. به وسيله تخته و طناب جسد يه ساحل منتقل شد. مردمان خوب
روستاي كوچك كلاله دور ما را گرفتند. يكي آستين هايش را بالا زد و به
مرده غسل داد و كفن كرد. يكي دنبال نجار دويد و قوطي آماده كرد.
همراه با زن و مرد روستايي نماز براي مرده گذارديم . اين شايد آرزوي
صمد بود كه به دست دهاتي ها غسل و كفن شود و آنها نماز وداع از
زندگي براي او بخوانند.
……..
………
در زماني كه ما در كنار ارس دنبال صمد مي گشتيم و صمد راداد مي
زديم مامورين ساواك به حانه صمد آمده و همه چيز را به هم ريخته
بودند. ميز تحرير مخصوص او را شكسته بودند و نامه ها و يادداشت
هايش را زير و رو كرده بودند. و اهل خانه را مورد باز جويي قرار
داده بودند.و چند كتاب و يادداشت هم برداشته و برده بودند و
خوشبختانه كتابخانه اصلي صمد را كه در ان طرف حياط بود نديده
بودند.
……..
………
داستان کوتاهی از صمد بهرنگی- زمستان 38
اين معلم ما مثل اكثر آدمها كه مي خواهند نان بخور و نميري داشته
باشند، نبود. مي خواست ترقي كند، بيش از توقع ديگران. زندگي داشته
باشد، بهتر از آنچه ديگران مي توانستند برايش پيش بيني كنند. وقتي از
امتحان ورودي دانشسرا گذشت، شايد زياد هم خوشحال نبود. اصلا
يادش نمي آمد كه با كشش كدام نيرو به اين محيط قدم مي گذاشت،
درباره ي خودش چطور فكر مي كرد و عقيده ي صحيحش چه بود. از
دوران دو ساله ي دانشسرا خاطرات شيرين و بيشماري در پرده هاي
لطيف مغزش موج ميزد كه بعدها يادآوري اين خاطرات در لحظات
تنهايي و بي كاري براي او نوعی سرگرمی و دلخوشكنك محسوب مي
شد.مثل كودكي كه با هر كدام از اسباب بازيهايش مدّتی ور مي رود و
از هر كدام لذت خاصي در درونش حس مي كند، از هر يك از
خاطراتش لحظه اي متأثر مي شد و نوعی خوشي دروني توي دلش مي
جوشيد. اين خاطرات وقتي شاداب تر و زنده تر بودند كه بچه هاي
مدرسه را مي ديد بازي مي كنند و از سر و كول هم بالا مي روند يا
دور هم جمع شده اند و مي خواهند كاري بكنند. لحظه اي لبخندي خوش
روي لبانش بازي مي كرد و بعد مثل شبنمي كه از تابش آفتاب محو
شود، از روي لبانش ليز مي خورد و مي رفت. آن وقت آقا معلم
دستهايش را بهم مي ماليد و با صدايي كه آهنگ لذت و حسرت در آن
موج مي زد زير لب زمزمه مي كرد: خوش روزگاري بود كه
گذشت.زماني او و دو نفر از دوستانش در دانشسرا روزنامه ي ديواري
مي نوشتند و اول هر ماه به ديوار مي زدند. آن وقت دانش آموزان جلو
آن جمع مي شدند و براي مطالعه ي مطالب آن بهمديگر پيشي مي گرفتند
و اينها از دور ناظر اين صحنه ي خوشي آور بودند و با خود مي گفتند
كه اين لحظات از بهترين اوقات زندگي آنهاست. مخصوصاً وقتي بياد
مي آورد به خاطر مطالب تندي كه درباره ي وضع دانشسرا نوشته بود
مي خواستند چند روزي اخراجش كنند اما دبير تاريخ و جغرافي از او
دفاع كرده بود و گفته بود:- « اگر نوشتن اين مطلب بد باشد پس چه چيز
خوب خواهد شد؟ ديگر قلم اينها را نبايد مقيد ساخت.» وقتي اين را بياد
مي آورد غرور لذت بخشي از نگاهش خوانده مي شد. دوره ي دانشسرا
كه تمام شد به يكي از ده هاي اطراف شهر مأموريت يافت. اين ده چند
كيلومتر دورتر از راه شوسه ي اصلي بود و با ديوارهاي كاه گلي و كج
و معوج خود در دامن تپه هاي پر درخت و پر دود و دم خود افتاده بود،
كوچه هاي پر فراز و نشيب و پيچ و خم دار آن آدم را به ياد رودخانه
اي مي انداخت كه در دامن كوهي با چند دست و پا مي لغزد. باغهاي
وسيع و سرسبز اطراف مثل نگيني جلوه گر بود و از بالاي تپه ها مانند
توده هيزم هاي پراكنده اي كه آتش درونشان افتاده و دودشان به هوا
بلند شده باشد به نظر مي آمد. دود تنورها اين منظره را به خانه هاي
دهكده مي داد. جمعيت تقريباً هفت هزار نفره اي توي كوچه هاي آن مي
لوليدند، بعضي ها از وضع خراب دهشان زير لب مي دنديدند اما بهر
حال خس و نس با زندگي مي ساختند. بعضي ها هم در پي جور كردن
دم و دستگاه خود بودند.از عمده خصوصيت هاي اخلاقي آنها خستشان
بود و بددليشان. حتي براي او هم كه آموزگار آنجا بود داستانها ساخته
بودند. از جمله مي گفتند روزي در ميان جمعي گفته بود: لامپ بيست و
پنجي! خوب روشني نداره! من تمام چراغهايم سي تمامند. آنوقت يكي از
همين جماعت نكته سنج سي چهل هزار تومن پول گذاشته بود كه چاه
عميق بزند و آب بكشد بيرون اما از بخت بد و شايد از آنجا كه قناعت
به او نمي ساخت چاه به شن رسيده بود و پولهايش به زيان رفته بود. در
تاريخ چهل سال قبل هم مدرسه اي ساخته بودند كه بدون كم و اضافه
همينطور باقي بود. دهكده هاي اطراف دو سه تا مدرسه داشتند ولي اين،
به همان يكي قناعت كرده بود.بايد گفته شود كه اگر به حمامهايش مي
رفتي ناپاك بيرون مي آمدي. خزينه اي داشتند كه سال به سال شستشو به
خود نمي ديد. حالا با اين اوضاع احمقي مي خواست «دهش» را به
«شهر» تبديل كند. يك شهردار مفنگی و ترياكي هم برايش فرستاده بودند
كه عوايد آنجا پول ترياكش را هم نمي ديد.آقا معلم مي بايستي در چنين
دهكده اي استخوان خرد كند و جوانان شجاع و ميهن پرستي در دامن
اجتماعش بار بياورد. روح افسرده ي اطفال را كه تحت تأثير افكار پوچ
و سفسطه آميز اوليائشان زنگ و سياهي گرفته بود، پاك گرداند. در هر
حال به كارش مشغول شد بدون ذره اي بي علاقگي. طبق معمول
حقوقش را چهار پنج ماه بعد پرداخت مي كردند و تا آن وقت لازم بود
از جيب فتوت خرج كند.براي رفتن به شهر هم چند كيلومتر پياده راه مي
رفت و در راه شوسه اصلي منتظر اتوبوسها و باركش ها مي شد. پس
از يكي دو ساعت (نيم ساعت حداقلش) انتظار سوار مي شد و عازم
شهر مي شد. زمستان ها كولاك و برف و سرما و ترس از حمله
گرگهاي گرسنه در پياده روها پدرش را در مي آورد.يك روز توي
كلاس اول سرگرم بود. سرگرم اينكه براي بچه هاي كوچولو نان و
بادامي ياد بدهد و گوشه اي از حقوق فعلي كم دوامش را چنگ بزند. يك
مرتبه در زردرنگ كلاس صدا كرد و از لاي آن سر آقاي بازرس مثل
علم يزيد نمايان شد و با قدمهاي سنگين پا به كلاس گذاشت. هيچكس
همراهش نبود. حتي مدير مدرسه. او هم ازش كم و زياد خوشش نمي آمد.
بازرس مرد سن و سال داري بود از آن شش كلاسه هاي قديمي. از
اوان تأسيس اداره ي فرهنگ توش جلد عوض مي كرد. با اين يا آن
رئيس فرهنگ خودش را جور مي كرد و سر همان كار اوليش باقي مي
ماند. براي بازرسي مي آمد مدرسه كه كلاسها را ببيند و به درس
شاگردان و پيشرفت آنها رسيدگي كند. عصر هم يك جلسه ي آموزگاران
تشكيل مي داد. از اداره كردن جلسه و رسيدگي صحيح چیزهای ديگرش
كه بگذريم حرف زدن متوسط هم برايش چه ناشي گريهايي كه بار نمي
آورد. براي آنها كه هزار تا مثل او را تشنه تشنه لب جو مي بردند و باز
مي آوردند، از پيشرفت هاي جديد درسي و آموزش و پرورش نوين!
سخن هاي نامربوط و متناقض و سر در زمين و پا در هوا مي گفت.
خودش هم اصلا از اين چيزها خبري نداشت. حرفهايش همين جوري تو
فضاي يخ بسته ي اتاق معلق مي ماند و به گوش هيچ كس فرو نمي
رفت، اصلا گوششان از حرفهاي او اشباع شده بود. او مي گفت: «آقايان
بايد با متد جديد تدريس كنند. امروز ديگر عصر تازه اي است.» و متد را
به ضم ميم و كسر تا مي گفت و معلوم نبود كه اين عصر تازه چه
رنگي داشت. چه تحفه اي مي توانست براي اين بچه هاي دهاتي از همه
جا بي خبر داشته باشد. اصولا اگر هم چيزكي خوب داشت او نمي
توانست گفته ي خودش را تشریح كند، تا چه رسد به اين حرف هاي
گنده گنده. از بازرس شش ابتدايي سواد دار هم بيش از اين نبايد انتظار
داشت. تقصیر اداره بود كه تا آخر هيچ دستشان نیامد كه اين مرد فكستني
را كي براي بازرسي معین كرده. و علتش چه بود؟ شايد همان سبزی
پاك كردن ها.وقتي بازرس وارد كلاس شد آقا معلم از سرگرميش دست
كشيد و منتظر شيرين كاري ها و به گير انداختن هاي بازرس زبردست
فرهنگ شد، كه فقط بازرسي كلاس ها را در «سؤال»هاي مشكل كردن
و قادر نبودن شاگردان به جواب دادن، مي دانست كه بعد از آن با لحن
طنز و مسخره به آموزگار كلاس بگويد:«خب، آقا مثل اين كه زياد
پيشرفت ندارید! بايد زياد كار كرد، اين بچه ها امید آینده ايرانند…» گويا
عرق خور عجیبی هم بود كه در اوقات بي پولی الكل صنعتی نوش جان
مي كرد.آن روز هم يكي از آن سؤال هاي مسخره ي خودش را كرد.
گفت: بچه ها! بگوئيد ببينم شيشه ي پنجره چه رنگ است؟يكي گفت: سفيد.
يكي گفت: نمي دونم! و همين جوري تا آخر. همه شان غلط گفتند. آقا معلم
هم انتظار نداشت كه درست بشنود. بازرس فرهنگ گل از گلش شكفت
و با شادي گفت: اين را كه ندانستيد!بعد چند سؤال ديگر كرد و از كلاس
بيرون رفت. عصر هم توي جلسه ي كذايي گفت: «از پنجاه شاگرد يك
كلاس يكي ندانست كه شيشه اصلا رنگ نداره… بايد زحمت كشيد…
آقايان!…»و از اين حرفهاي هزار تا هيچ. يك ساعت تمام سر همه را درد
آورد. آخرش هم نتيجه گرفت كه چون وظيفه ي مقدس او ايجاب مي كند
تمام آنچه را كه ديده است عيناً به رئيس خود گزارش خواهد داد و از
او خواهد خواست كه طبق مقررات…با وجود تمام اينها آقا معلم عادت
كرد. به اين كارها، به درس دادن، به ديدن پاهاي برهنه ي اطفال
كوچولو، به چشمان معصوم آنها كه گاهي هنگام آمدن به مدرسه تر بود،
به زرت و پرت اداره، به زنگهاي ورزشي كه دو تا توپ زوار در
رفته را مي انداخت جلو پنجاه شاگرد كه ورزش كنند، به محيط، به
مردم و به همه چيز عادت كرد، حتي به بچه هايي كه هنوز نمي دانستند
شيشه چه رنگ است.
|
نوسندگان
